Randy Vaessen, slaggitaar en zang, bouwjaar 1959, en dat was helaas geen al te best jaar voor de muziek. Het was nl. het jaar waarin op 3 februari een van mijn latere idolen, Buddy Holly, stierf in een vliegtuigongeluk. Hij was, met zijn band The Crickets, een groot voorbeeld voor veel van de bands uit de 60’s, waar we met Steelwagon covers van spelen en waar Don McLean (ook niet de minste) het schitterende ‘American Pie’ over schreef, met daarin de veelzeggende zin: “The Day the Music Died”!
Buddy ontdekte ik uiteraard pas later, eind jaren 60, toen ik serieuzer naar muziek ging luisteren. De Sixties waren feitelijk al een beetje voorbij, maar in de jaren ‘70 was deze muziek nog volop te horen. Mijn eerste helden waren, naast Buddy Holly, uiteraard de Beatles, nog altijd de beste band ooit als je het mij vraagt.
Daarnaast was de gitaarmuziek van The Shadows nog erg actueel en Hank Marvin was dan ook, zoals voor zoveel gitaristen uit die tijd, mijn echte eerste grote voorbeeld. Met onze leadgitarist Joop speelde ik vanaf 1976 in de band ‘Pride’ veel van de Shadows muziek en in feite deed ik in deze band mijn eerste degelijke ervaring op als slaggitarist.
Daarna ging ik, in de flow van de jaren ‘70, mee in de Country Rock en Southern Rock sferen, en luisterde naar en speelde muziek van bands als The Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, Eagles, The Outlaws en vooral van The Marshall Tucker Band, nog altijd mijn favoriete band. Want deze muziekstijl is inmiddels weliswaar behoorlijk passé, het gezegde luidt: ‘You can take the boy out of the country, but you can’t take the country out of the boy’!
Met Steelwagon herleef ik, met inmiddels wat slijtage op de knokkels, mijn jonge jaren met geweldige beatmuziek en nederpop. Een feestje!